A.L. Snijders schrijft in ‘Wapenbroeders’

UKIYO-E
Over de reis die ik in 1957 met de oude Landrover van mijn vader door Afrika maakte, kan ik veel vertellen, maar ik beperk me tot ukiyo-e.
Altijd als ik de auto op een vlot of pont moest zetten, werd ik bevangen door een sterk besef van vergeefsheid. Ik wilde mijn reis beëindigen, ik wilde niet terug naar huis, dat was het niet, het was geen heimwee, ik wilde ’m beëindigen, ik wilde de auto en mijn gedachten stilzetten. Op de zanderige oevers stonden altijd veel mensen, ze keken naar wat kwam en ging, maar reisden zelf niet. Zij veroorzaakten de malaise in mijn hoofd. Ik wilde kijken naar de reis, ik wilde niet reizen. In de buurt van Dar-es-Salaam sprak ik een Japanner die het me uitlegde. Hij zei: ‘Het is ukiyo-e.’

In 1980 speelde ik in een bandje met mijn broer op de speelplaats van de gemeenteschool. We brachten er vier nummers. ‘No Quarter’ van Led Zeppelin en ‘Going for the One’ van Yes, dat weet ik zeker. De andere titels ben ik vergeten maar we grepen hoog. Datzelfde jaar speelden we een tweede en laatste keer onder de naam ‘ukiyo-e’.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *